Uw werkgever denkt met u mee, of Big Brother?

Waar we enkele maanden geleden nog spraken over het nieuwe fenomeen: levensloopstress, daar wordt nu – na Prinsjesdag – een nieuw onderzoek aan toegevoegd. Werknemers willen graag advies van hun van werkgever over financiële gevolgen levens(loop)gebeurtenissen.

 

Afgelopen maandag was het exact 20 jaar geleden dat de eerste mensen zich vrijwillig in het Big Brother huis lieten opsluiten. In de media was duidelijk merkbaar hoe bijzonder we het vonden dat dit in Nederland kon en mocht. Over de mogelijke gevolgen werd flink gespeculeerd.

Het grote publiek kijkt graag mee. We zien graag wat er bij de buren gebeurd. We willen graag getuige zijn van hetgeen de ander overkomt. Misschien nog wel eerder bij nare of aangrijpende dingen, dan wanneer het een ander goed gaat.

Werkt dit verschijnsel ook door in de relatie werkgever en werknemer? Het lijkt als of nu – in die relatie – juist de nadruk gelegd op privacy. Wat moet en wat mag de werkgever danwel de werknemer? Allemaal lastige gebieden die, als je niet uit kijkt, snel kunnen ”verjuridiseren”. Enerzijds is er die verhouding in de relatie werkgever – werknemer, waarbij de werkgever veel verantwoordelijkheid draagt voor de werknemer. Zijn of haar welzijn, het werkplezier, de ontwikkeling binnen het werk, groei, scholing. Ruimte voor ouderschapsverlof, calamiteitenverlof of zorgverlof, ruimte voor een verzoek tot deeltijdarbeid en niet onbelangrijk, financiële steun – lees behoud van inkomen – bij ziekte.

Ondertussen zijn we gewend geraakt aan televisie programma’s die heel dichtbij mensen komen. Het nieuwe is er blijkbaar af, want de televisieprogramma’s worden steeds extremer om de kijker te blijven boeien. Tegelijkertijd zie je een afhoudende reflex op de arbeidsmarkt. Zo dichtbij willen we eigenlijk niet bekeken worden. De werknemer die de werkgever niet meer wil betrekken. Komt dit door de individualisering van de samenleving als geheel? Of is het specifiek voor de werkrelatie?

Hoe goed de intentie van een werkgever ook is, een belangstellende vraag kan snel verkeerd worden geïnterpreteerd. Treurig. De rollen die we met elkaar in het leven hebben geroepen, zoals een Arboarts, een casemanager, Bedrijfsmaatschappelijk werk, een budgetcoach hebben als doel te helpen. Liefst vroegtijdig. Waardoor verzuim van het werk voorkomen kan worden. Hoe mooi het streven ook is, alles gaat instaan tussen de werkgever en de werknemer. Gaan ze uiteindelijk nog wel samen het gesprek aan?

Daarom verbaasd het dan ook dat uit het onderzoek van Wijzer in geldzaken blijkt dat 78% van de werknemers – wanneer zich een situatie voordoet met mogelijk financiële gevolgen – terecht wil kunnen bij de werkgever. Dus toch?

Werknemers willen dus wel in gesprek. Niet alleen als het gaat over meer of minder werken, maar ook over vervroegd pensioen of minder inkomen door ziekte en arbeidsongeschiktheid. Mooi. En maar goed ook want uit eerder onderzoek (Personeel met schulden, Nibud 2017) bleek dat 62% van de werkgevers personeel met geldzorgen heeft; loonbeslagen maken dat de situatie een gespreksonderwerp wordt. Plotselinge veranderingen in iemands leven, zoals echtscheiding, ziekte, ontslag of overlijden van de partner, zijn vaak een oorzaak van geldzorgen. Deze gebeurtenissen vormen ook een bron voor stress, concentratieverlies en ook verzuim op het werk.

Nog belangrijker dus om in gesprek te blijven met elkaar. In het gesprek kom je sneller tot een oplossing die voor beider partijen werkbaar is. Misschien ontstaat hier dan: alleen ga je sneller en samen kom je verder?

Werkgever ga het gesprek niet uit de weg. Kijk voorbij je eigen aannames. Misschien speelt er iets heel anders. En werknemer, hoe spannend de bemoeienis van een werkgever ook kan zijn, ik blijf geloven in het echte contact. Daarin schuilen de mogelijkheden die je nog niet bedacht hebt.


Petra Van Leeuwen

Door: Petra Van Leeuwen

”Betrokken mensen voelen zich gewaardeerd, gewaardeerde mensen vergroten de waarde van de organisatie”. We houden het graag simpel en scherp.

Wanneer maken we een afspraak?